အပါယ္ ေလးပါး
၁။ ငရဲ .............................ခ်မ္းသာမႈကင္းျခင္း၊
၂။ တိရိစာၦန္ .....................ေကာင္းကင္ကိုေက်ာေပး သြားလာေသာသတၱ၀ါ၊
၃။ ၿပိတၱာ .........................အၿမဲ ငတ္ျပတ္ျခင္း၊
၄။ အသူူရကာယ္ ...............ရဲရင့္ျခင္း ကင္းမႈ၊
ကပ္ သံုးပါး
၁။ ဒု ဗၻိကၡရကပ္..................ငတ္မြတ္ေခါင္းပါးေဘး၊
၂။ သတၳ ႏၱရကပ္................လက္နက္ေဘး၊
၃။ ေရာဂ ႏၱရကပ္.................အနာေရာဂါေဘး၊
ရပ္ျပစ္ ရွစ္ပါး
၁။ ငရဲ..............................ခ်မ္းသာမႈကင္းျခင္း၊
၂။ တိရိစာၦန္......................ေကာင္းကင္ကိုေက်ာေပး သြားလာေသာသတၱ၀ါ၊
၃။ ၿပိတၱာ..........................အၿမဲငတ္ျပတ္ျခင္း၊
၄။ မိစာၦဒိဌိ........................အယူမွား အျမင္မွားျခင္း၊
၅။ ပစၥ ႏၱရာဇ္.....................ရတနာသံုးပါး မရွိေသာအရပ္၊
၆။ အရူပျဗဟၼာဘံု...............ရုပ္ရိွလွ်င္နာမ္မရိွ/ နာမ္ရိွလွ်င္ရုပ္မရွိေသာဘံု၊
၇။ ဒိြဟိတ္ပုဂၢၢိိိိိိၢိိိိၢိဳလ္.................ဥာဏ္မရိွတဲ့ပုဂၢိဳလ္၊
၈။ ဥာဏ္ရိွေသာ္လည္း ဘုရားမပြင့္ေသာ ကမာၻတြင္ျဖစ္ရျခင္း၊
ရန္သူမ်ဳိး ငါးပါး
၁။ မင္းဧကရာဇ္
၂။ ေရ
၃။ မီး
၄။ ခိုးသူ
၅။ အေမြခံ သားဆိုး/ သမီးဆိုး
၀ိပတိၱတရား ေလးပါး
၁။ ကာလ ၀ိပတိၱ..................အခါ/ကာလ ေဖါက္ျပန္ျခင္း၊
၂။ ကတိ ၀ိပတိၱ....................ဘံုဌာန ေဖါက္ျပန္ျခင္း၊
၃။ ဥပဓိ ၀ိပတၱိ.....................ဥပတိရုပ္ ေဖါက္ျပန္ျခင္း၊
၄။ ပေရာဂ ၀ိပတိၱ.................လုပ္ေဆာင္မႈ ေဖါက္ျပန္ျခင္း၊
ဗ်သနတရား ငါးပါး
၁။ ညာတိ ဗ်သန..................ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းမ်ား ပ်က္စီးျခင္း၊
၂။ ေရာဂ ဗ်သန...................အနာေရာဂါ ျဖစ္ျခင္း၊
၃။ ေဘာဂ ဗ်သန..................ဥစၥာစည္းစိမ္ ပ်က္စီးျခင္း၊
၄။ သီလ ဗ်သန.....................အက်င့္သီလ ပ်က္စီးျခင္း၊
၅။ ဒီဌိ ဗ်သန.........................အယူမွန္ ပ်က္စီးျခင္း၊
ခင္ပြန္းၾကီး ( ၁၀ ) ပါးအားျပစ္မွားသူတို႔ ၾကံရမည့္ဒဏ္ (၁၀ ) ပါး
ခင္ပြန္းၾကီး ( ၁၀ ) ပါးအားျပစ္မွားသူတို႔ၾကံဳရမည့္ဒဏ္ ( ၁၀ )ပါး
၁။ ျပင္းတန္ေသာ ဦးေခါင္းနာ စသည့္ ေ၀ဒနာမ်ားျဖစ္ျခင္း
၂။ ပိုင္ဆိုင္ေသာ ဥစၥာပစၥည္းမ်ား ဆုတ္ယုတ္ပ်က္စီးျခင္း
၃။ လက္၊ ေျချပတ္ျခင္း၊ ကုိယ္အဂၤါပ်က္စီးျခင္း
၄။ ကုသလုိ႔ မရႏိုင္ေသာ ၾကီးေလးသည့္ေရာဂါမ်ားျဖစ္ျခင္း
၅။ ရူူးသြပ္ျခင္း၊ စိတ္မတည္ျငိမ္ျဖစ္ျခင္း
၆။ မင္းျပစ္၊ မင္းဒဏ္ခံရျခင္း
၇။ မတရားသျဖင့္ စြပ္စြဲခံရျခင္း
၈။ ေဆြမ်ိဳးေကာင္း မိတ္ေဆြေကာင္းမရွိျခင္း
၉။ စည္းစိမ္ဥစၥာ အေျခြအရံမ်ား ပ်က္စီးျခင္း
၁၀။ ေနရာ တိုက္ အိမ္မီးေလာင္ပ်က္စီးျခင္း
ဘာသာေသြး ( ဗုဒၵဘာသာ၀င္တုိင္း ဖတ္ရွဳရမဲ႔ ဘာသာေသြး )
ဗုဒၶ ရဲ႕အဓိပၸါယ္က ႏုိးထျခင္း ၊ အလုံးစုံကုိ သိျမင္ေတာ္မူေသာ သဗၺညဳ ျမတ္စြာဘုရားလုိ႕ အဓိပၸါယ္ ရတာပါ ။
အရိယသစၥာ သိျပီး ၊ သဗၺညဳတ ဥာဏ္ေတာ္ ရျပီး ဘုရားျဖစ္မွ လူေတြ ေခၚၾကတာပါ ။တခ်ဳိ႕ကေတာ႔ ေဂါတမ ေပါ႔ ။
ငယ္နံမယ္က သိဒၶတၳ ၊
မ်ဳိးႏြယ္စုက ေဂါတမ ၊
သာကီ၀င္မင္းမ်ဳိးေတြပါ ။
ဘာမွကုိ လုိေလေသးမရွိ ျပည္႕စုံတဲ႔ ၊ ခ်မ္းသာ ၾကြယ္၀တဲ႔ မင္းသားတစ္ပါးေပါ႔ ။ သက္ေတာ္ ( ၂၉ ) ႏွစ္
အရြယ္မွာ ဒီေလာက တစ္ခုလုံးရဲ႕ ဆင္းရဲလြတ္ရာ နည္းလမ္းကုိ ရွာဖုိ႕ ေတာထြက္ခဲ႔တာပါ ။ေလာကီေရးေတြ စြန္႕မွ
သစၥာ တရား ကုိ ရွာႏုိင္မယ္ေပါ႔ ။အလုံးစုံ ျပည္႕စုံ လွတဲ႔ ေလာကစည္းစိမ္ နန္းေတာ္ထဲက ငယ္ရြယ္ ပ်ဳိႏု တဲ႔ အရြယ္မွာ
ကာမဂုံ ခ်မ္းသာေတြ စြန္႕လုိ႕ ၊ အေဖၚမပါ တစ္ကုိယ္ထဲ ေနပူ ၊ မုိးရြာ မေရွာင္ တရားေတြရွာလုိ႕ ၊ ဒုကၡေတြခံလုိ႕ေလ ။
ဒီလုိနဲ႕ ဒုကၠရစရိယာ ( ၆ ) ႏွစ္က်င္႔ျပီး ၊ ဒီနည္းနဲ႕လဲ တရားထူး မရႏုိင္ ၊ အလယ္အလတ္လမ္းကုိ
ျပန္ေရြးလုိ႕၊ မွ်တစြာ သုံးသပ္လုိ႕ ကဆုန္လျပည္႕ည ဗုဒၶဂါယာရဲ႕ ေဗာဓိပင္ေအာက္မွာ ထက္၀ယ္ဖြဲ႕ေခြထုိင္ေနေတာ္မူျပီး
အားထုတ္ေတာ္မူတာပါ ။အဲဒီ အခါက်မွ တစ္ေလာကလုံးသိျမင္ေတာ္မူတဲ႔ သဗၺညဳတဥာဏ္ေတာ္ၾကီး ပြင္႔ထြန္းလုိ႕ ၊
သစၥာတရားကုိ သိျမင္လုိ႕ သဗၺညဳ ဗုဒၶျမတ္စြာ ဘုရားအျဖစ္ကုိ ရရွိတာပါ ။
အဲဒီေလာက္ အပင္ပန္းခံ ၊ အဆင္းရဲခံျပီး ၊ ဘ၀ေပါင္းအလီလီ ပါရမီေတြျဖည္႕မွ ရလာရတဲ႔ တရားေတာ္ေတြပါ ။
တန္ဖုိးရွိလြန္းလုိ႕ ၊ ၾကည္ညိဳလြန္းလုိ႕ ၊ အေလာင္းေတာ္ဘ၀နဲ႕ေရာ ၊ သဗၺညဳဘုရား အျဖစ္နဲ႕ေရာေပါ႔ ။ ဗုဒၶ ျမတ္စြာ
တည္ေထာင္ခဲ႔တဲ႔ သာသနာ ၊ ဗုဒၶသာသနာ ကုိေရာပါ ။
ယခုအခါ မွာေတာ႔ သာသနာႏွစ္ ယုတ္ေလ်ာ႔လာတာနဲ႕ အညီ ၊ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႕အဖုိ႕ ဘာသာေရးၾကည္ညိဳမွဳ
အားနဲလာၾကတယ္ ။ ယုတ္ေလ်ာ႔လာၾကတယ္ေပါ႔ ။ သာသနာရဲ႕အသက္ဟာ သုံးပုံအာဂုံေဆာင္ ရဟန္းေတာ္ေတြပါ ။
ရဟန္းေတာ္ေတြရဲ႕ အသက္ဟာလဲ ၀ိနည္းေတာ္ေတြပါ ။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြအဖုိ႕ကေတာ႔ စည္းကမ္းေပါ႔ ။ ၀ိနည္း ၊
စည္းကမ္းေတြ အားနဲလာေလ သာသနာ ယုတ္ေလ်ာ႔ေလဘဲေပါ႔ ။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႕ အထူးသတိျပဳရမဲ႔ အခ်က္ပါ ။
ဒါေၾကာင္႔ ဗုဒၶသာသနာ ပုိမုိ ထြန္းေျပာင္ ၊ တည္တံ႔ ေစျခင္းအလုိ႕ဌာ တခ်ိန္က ကမ ၻာ က ေလးစားေလာက္ေအာင္
အသိအမွတ္ျပဳၾကတဲ႔ ၊ ခ်ီးမြမ္းေထာပနာျပဳၾကတဲ႔ မႏၱေလးျမိဳ႕ မဟာဂႏၱရုံေက်ာင္းတုိက္ နဲ႔ ေက်ာင္းတုိက္အား စည္းစနစ္
တက် ၊ ကမၻာ႕ မ်က္စိက်ေလာက္ေအာင္ တည္ေထာင္ခဲ႔တဲ႔ အမရပူရ မဟာဂႏၱာရုံဆရာေတာ္ အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသကုိ
ပူေဇာ္လ်က္ ဆရာေတာ္ဘုရားရဲ႕ခ်မွတ္ထားတဲ႔ စည္းကမ္း၀ိေသသမ်ားကုိ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၵဘာသာ၀င္မ်ား အထူး ပူေဇာ္ ၊
လုိက္နာ က်င္႔သုံးႏုိင္ရန္ အလုိ႕ဌာ ဤစည္းကမ္း၀ိေသသ ( ၁၀ ) ခ်က္ကုိ ပူေဇာ္ ေရးသား တင္ျပလုိက္ရပါေတာ႔တယ္ ။
( ၁ ) းးး စိတ္ေကာင္းရိွဖုိ႕က ပထမ
ေရွာင္ရန္စိတ္ထားမ်ား
( က ) အၾကီးက အငယ္ကုိႏုိင္ ၊ အငယ္က အၾကီးကုိ မရုိေသ ဆုိတဲ႔ စိတ္မ်ဳိး ၊
( ခ ) ကုိယ္႔ထက္သာသူကုိ မနာလုိတဲ႔ စိတ္မ်ဳိး ၊
( ဂ ) ဥာဏ္ ၊ ၀ီရိယေကာင္းသူကုိ တုိးတက္မွာစုိးတဲ႔ စိတ္မ်ဳိး ၊
( ဃ ) အလြန္သိသာ ထင္ရွားတဲ႔ တဏွာရာဂ စိတ္မ်ဳိး ၊
( င ) ဂုဏ္ နဲ႕ လာဘ္ကုိ အလြန္ လုိလားတဲ႔ ေလာဘ စိတ္မ်ဳိး ၊
( စ ) ျပင္းထန္တဲ႔ ေဒါသ စိတ္မ်ဳိး ၊
( ဆ ) ျပင္းထန္တဲ႔ မာန္မာန စိတ္မ်ဳိး ... စတဲ႔ စိတ္ယုတ္မာေတြပါ ။
လုိက္နာက်င္႔သုံးအပ္တဲ႔ စိတ္ထားမ်ား
( က ) ဆရာပီပီ ၊ တပည္႕ပီပီ ရုိေသ ေလးစားတဲ႔ ေမတၱာစိတ္မ်ဳိး ၊
( ခ ) သူတပါး ပညာတတ္သည္ ။ ခ်မ္းသာၾကြယ္၀လာေစသည္ ( လာဘ္ေပါသည္ ) ကုိ ၀မ္းေျမာက္တဲ႔
မုဒိတာစိတ္မ်ဳိး ၊
( ဂ ) ဘုရား ၊ ဘာသာ ၊ သာသနာ ၊ ၾကီးသူတုိ႕ရဲ႕ ေ၀ယ်ာ၀စၥ ကုိ စိတ္ပါလက္ပါ ျပဳလုပ္လုိတဲ႔စိတ္မ်ဳိး ၊
( ဃ ) သဒၶါ တရားေကာင္းတဲ႔ စိတ္မ်ဳိး ၊
( င ) ေပ်ာ႔ေျပာင္းႏူးညံ႕တဲ႔ စိတ္မ်ဳိး ၊
( စ ) အပါယ္ေလးပါး ေၾကာက္တဲ႔ စိတ္မ်ဳိး ၊
( ဆ ) မဂ္ ဖုိလ္ နိဗၺာန္ကုိ လုိလားတဲ႔ စိတ္မ်ဳိး ...စတဲ႔ စိတ္သူေတာ္ေလးေတြပါ ။
( ၂ ) းးး စည္းကမ္း ေလးစားဖုိ႕က ဒုတိယ
ရဟန္းသာမေဏ မွန္လွ်င္ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ၀ိနည္းသိကၡာေတာ္ကုိ လုိက္နာမွာသာ အပယ္ေလးပါးက လြတ္ျပီး ၊
သာသနာေတာ္ မကြယ္ေအာင္လဲ ေစာင္႔ေရွာက္ႏုိင္မွာပါ ။ သာသနာေတာ္ တာရွည္တည္တံ႕ဖုိ႕ ျဖစ္တဲ႔ အသက္ဟာ
၀ိနည္း သာျဖစ္ပါတယ္ ။
ထုိ႕အတူ တုိင္းျပည္တစ္ျပည္ ၊ ျမိဳ႕တစ္ျမိဳ႕ ၊ အိမ္ေထာင္တစ္စု ၊ ပုဂၢဳိလ္ တစ္ဦးစီမွာလဲ စည္းကမ္းဟာ
အသက္ပါဘဲ ။ စည္းကမ္းရွိမွ ၊ လူ႕က်င္႔၀တ္ ေလးစားမွ အရာရာ တည္တံ႕ခုိင္ျမဲျပီး ပ်က္သုဥ္းျခင္း ကင္းေ၀းမွာပါ ။
( ၃ ) းးး က်န္းမာဖုိ႕က တတိယ
စိတ္ေကာင္းရွိရုံ ၊ စည္းကမ္းေလးစားရုံနဲ႕ မျပီးပါဘူး ။ ထုိႏွစ္ပါးညီညႊတ္ျပီး က်န္းမာေနဖုိ႕ကလဲ အေရးၾကီး
ပါတယ္ ။ နာမက်န္းျဖစ္ေနရင္ ဘာကုိမွ မလုပ္ႏုိင္ေတာ႔ပါဘူး ။
( ၄ ) းးး သန္႕ရွင္းဖုိ႕က စတုတၳ
မက်န္းမာရတဲ႔ အေၾကာင္းေတြထဲမွာ မသန္႔ရွင္းမွဳကလဲ အေၾကာင္းတစ္ခုပါဘဲ ။ဥတုနဲ႕ ေလ်ာ္ညီေအာင္
ေရမွန္မွန္ ခ်ဳိးလုိ႕ ၊ တကုိယ္ေရ သန္႕ရွင္းေစျပီး ၊ အ၀တ္ ၊ အခန္း ၊ အိမ္ေက်ာင္း ပတ္၀န္းက်င္ ကုိသန္ရွင္း
ေစရပါမယ္ ။ မိမိေနရာ တစ္ခုလုံး ၊ ခႏ ၱာ တစ္ခုလုံး သင္းျပန္႕ ေမႊးၾကိဳင္္ေစျပီး၊ လုပ္ရည္ ကုိင္ရည္လဲ တုိးလာမွာ
ျဖစ္ပါတယ္ ။
မ်ားေသာအားျဖင္႔ သန္႕ရွင္းျခင္းရဲ႕ အက်ဳိးကုိ မသိလုိ႕ သန္႕ရွင္းေအာင္ မၾကိဳးစားၾကတာပါ ။
( ၅ ) းးး အ၀တ္နဲ႕အစားတတ္ဖုိ႕က ပဥၥမ
ရဟန္းေတာ္မ်ားအေနနဲ႕ သကၤန္းကုိ “ ရဟႏ ၱာမ်ားရဲ႕ တံခြန္ေအာင္လံ ” လုိ႕ေခၚပါတယ္ ။
မတုိ မရွည္ ၊ ညီညီ ၀တ္တတ္ဖုိ႕ လုိပါတယ္ ။ အေရာင္ရင္႔ရင္႔ ဆုိးတဲ႔သကၤန္းကုိ သိကၡာပုဒ္ေတာ္မ်ားနဲ႕ အညီ
၀တ္တတ္ဖုိ႕နဲ႔ စည္းကမ္းတက် အသံ တိတ္တိတ္ဆိတ္ ဆြမ္းစား တတ္ဖုိ႕လုိပါတယ္ ။
လူပုဂၢဳိလ္မ်ား အဖုိ႕လဲ အ၀တ္ကုိ သူ႕ေနရာနဲ႔သူ ၊ သန္႕သန္႕ရွင္းရွင္း ေသေသသပ္သပ္ ၀တ္တတ္ဖုိ႕လုိပါတယ္ ။
ဥတုနဲ႕ ေလ်ာ္ညီေအာင္ စနစ္တက် စားတတ္ဖုိ႕လုိပါတယ္ ။
( ၆ ) းးး အေနအထုိင္တတ္ဖုိ႕က ဆ႒မ
အသင္အျပ မရွိရင္ ၀ါၾကီးသူ ။ ကုိယ္႔ထက္ၾကီးသူ ၊ ဆရာသမားတုိ႕ရဲ႕ အနီးမွာ ေလးေလးစားစား ေနနည္း ၊
ထုိင္နည္း မသိၾကပါဘူး ။ မရၾကပါဘူး ။ လက္ဦးဆရာ မိဘမွ အစျပဳျပီး ဆရာသမားေကာင္းေတြ လုိပါတယ္ ။
( ၇ ) းးး အေျပာအဆုိတတ္ဖုိ႕က သတၱမ
ရဟန္းေတာ္မ်ား အေနနဲ႕ ယခုအခါမွာ လူလူခ်င္းေျပာၾကသလုိ “ မင္းနဲ႕ ငါနဲ႕ ” ဆုိတာေတြ ျပည္႕လွ်ံလုိ႕
ေနပါျပီ ။ေရွာင္က်ဥ္ရပါမယ္ ။ “တပည္႕ေတာ္ ၊ အရွင္ဘုရား ၊ ကုိရင္ ၊ ဦးဇင္း ၊ ဘုန္းၾကီး ” စသျဖင္႔ ၀ါစဥ္အရ
ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း သုံးရပါမယ္ ။
လူပုဂၢဳိလ္မ်ားအေနနဲ႔လဲ “ေဟ႔ေကာင္ ၊ ဟုိေကာင္ ၊ ဒီေကာင္ ၊ မင္း ငါ” စတာေတြ အစား “ ဘၾကီး ၊ ဦးၾကီး ၊
အကုိၾကီး ။ ညီေလး ၊ အေဒၚၾကီး ၊ အေဒၚ ၊ အမၾကီး ၊ ညီမေလး ” စသျဖင္႔ ယဥ္ေက်း ခ်စ္ခင္ ႏွစ္လုိဖြယ္
ေျပာဆုိတတ္ရပါမယ္ ။
( ၈ ) းးး အသြားအလာတတ္ဖုိ႕က အ႒မ
ယခုအခါ ရဟန္းေတာ္ေတြ ဆြမ္းခံၾကြရာမွာ တစ္ပါးနဲ႕ တစ္ပါး ရင္ေဘာင္တန္းလုိ႕ ၊ စကားေတြေျပာလုိ႕ ၊
မ်က္စိက က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္နဲ႕ ကုိယ္အမူအယာေတြကလဲ လွဳပ္ခါရမ္းျပီး အေတာ႔ကုိ ၾကည္႕ရ ရုပ္ဆုိး
ေနပါျပီ ။ က်မ္းစာမ်ားနဲ႕အညီ ဘုရားရွင္ ျမဳိ႕ထဲ ၾကြသည္႕ အလား ေရွ႕ေနာက္တန္းလုိ႕ ၊ ေသေသသပ္သပ္
၀တ္လုိ႕ ၊ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ စကၡဳကုိ ခ်လုိ႕ သိကၡာရွိရွိ ၊ လူရွင္ ရုိေသေအာင္ သြားလာတတ္ရပါမယ္ ။
လူပုဂၢဳိလ္မ်ားအဖုိ႕လဲ ရဟန္း ၊ သာမေဏ ၊ လူၾကီးသူမက အစ ကုိယ္႔ထက္၀ါၾကီးသူမ်ား အနီးမွာ
ေသာ္၄င္း ၊ အေ၀းမွာေသာ္၄င္း ရုိရုိေသေသ ၊ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ ၊ ရွပ္တီးရွပ္ျပာ မေနဘဲ သြားလာသင္႔ပါတယ္ ။
( ၉ ) းးး စည္းကမ္းလုိက္နာဖုိ႕က န၀မ
စည္းကမ္းေတြ ေလးစားရုံနဲ႕ မျပီးေသးပါဘူး ။ လုိက္နာ က်င္႔သုံး ၾကရပါမယ္ ။ ေရွး လူၾကီးမ်ား ၊
ဆရာသမားမ်ားရဲ႕ ေကာင္းတဲ႔ စည္းကမ္း ထုံးစံ ဥပေဒေတြကုိ ေနာက္လူမ်ားက လုိက္နာဖုိ႕ တာ၀န္ရွိပါတယ္ ။
သူ႕စည္း သူ႕ကမ္းနဲ႕ မလုိက္နာႏုိင္ရင္ သူ႕ေနရာမွာ ေရရွည္ေနဖုိ႕ မလြယ္ပါဘူး ။ ဒါေၾကာင္႔ စည္းကမ္းလုိက္နာ
တတ္ဖုိ႕ကလဲ အေရးၾကီးပါတယ္ ။
( ၁၀ ) းးး စာတတ္ဖုိ႕က ဒသမ
အမ်ား အယူအဆကေတာ႔ စာတတ္ဖုိ႕က ပထမ လုိ႕ယူဆၾကဟန္တူပါတယ္ ။ ဒါေပမဲ႔ စိတ္ေကာင္းမရွိဘဲ
စာတတ္လဲ အလကားပါဘဲ ။ စည္းကမ္းမရွိဘဲ စာတတ္လဲ အလကားပါဘဲ ။ထုိ႕အတူ နာမက်န္းျဖစ္ေနရင္ ၊
ညစ္တီးညစ္ပတ္ ျဖစ္ေနရင္ ၊ ၀တ္ပုံ စားပုံ မတတ္ရင္ ၊ အေနအထုိင္ မတတ္ရင္ ၊ မေျပာအဆုိ မတတ္ရင္ ၊
အသြားအလာ မတတ္ရင္ ၊ စာေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာ္ေတာ္ အလကားပါဘဲ ။ ကုိယ္႔အက်ဳိး သူ႕အက်ဳိး
ဘာတစ္ခုမွ မျပဳႏုိင္ပါဘူး ။ စိတ္ေကာင္းရွိမွဳ စသျဖင္႔ အားလုံးျပည္႕စုံမွ စာတတ္ရက်ဳိး နပ္မွာပါ ။
ဒါေၾကာင္႔ စာတတ္ဖုိ႕ကုိ ေနာက္ဆုံးမွာ ထားတာပါ ။
ကဲ - ဒီေလာက္ဆုိ ဆရာေတာ္ရဲ႕ အတုယူ ၊ လုိက္နာဖြယ္ နည္းနာေတြ သိေလာက္ျပီ ထင္ပါတယ္ ။
ဒါနဲ႕ ထပ္ေျပာပါဦးမယ္ ။ ဆရာေတာ္ရဲ႕ အဆုိအရ “ စာမတတ္လုိ႕ အပါယ္မက်ပါဘူး ၊ စိတ္ေကာင္းမရွိရင္ ၊
၀ိနည္း စည္းကမ္း မေလးစားရင္ အပါယ္က်ႏုိင္ပါတယ္ ။ဒါေၾကာင္႔ စာတတ္မွဳဟာ စိတ္ေကာင္းရွိမွဳေလာက္
အဖုိးမတန္ ၊ အေရးမၾကီးပါဘူး ” တဲ႔ ။ မွတ္သားဖြယ္ အင္မတန္ ေကာင္းပါတယ္ ။
ရဟန္းသာမေဏ ၊ သူေတာ္စင္ အေပါင္းနဲ႕ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၵဘာသာ၀င္အေပါင္းတုိ႕ ေလးသေခ်ၤနဲ႕
ကမ ၻာ တစ္သိန္း ပါရမီ အဟုန္နဲ႕ ေနာက္ဆုံးဘ၀မွာ အေကာင္းတကာ႔ ေကာင္းဆုံး စၾကၤာ ထုိက္ေလာက္တဲ႔
ေလာကစည္းစိမ္ကုိ စြန္႕ျပီး ၊ ဒုကၡ ခံ ၊ အပင္ပန္း အဆင္းရဲခံ ခဲ့ျပီး ၊ လူေတြရဲ႕ အက်ဳိး သတၱ၀ါေတြရဲ႕အက်ဳိး
( ၄၅ ) ၀ါ တုိင္တုိ္င္ မနားမေန ၾကိဳးစားအားထုတ္ခဲ႔တဲ႔ တည္ေထာင္ခဲ႔တဲ႔ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၵသာသနာကုိ အရွည္
တည္တံ႕ ျပန္႕ပြား ႏုိင္ေစရန္၊ စြမ္းစြမ္းတမံ ရြက္ေဆာင္ႏုိင္ၾကပါေစရန္ ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းလုိက္ပါေတာ႔
တယ္ ။
ႏွလုံးစိတ္၀မ္း ေအးခ်မ္းၾကပါေစ .... ။
ႏွေၿမာေစႏွဲၿခင္း (မစ ၦရိယ) ငါးမ်ဳိး
၁ - မိမိအိမ္၊ ေနရာ၊ ထိုင္ခင္းတုိ႕အေပၚတြင္ မည္သည့္သူမွ မလာေစခ်င္၊ မေနေစခ်င္ၿခင္း။
(အာ၀ါသမစ ၦရိယ)
၂ - မိမိအေဆြအမ်ဳိး ၊ အေပါင္းသင္းမိတ္ေဆြတုိ႕ကုိ အၿခားသူမ်ားဆီ ပုိမုိခင္တြယ္ရင္းႏွီး
သြားမွာကုိ မလုိလားၿခင္း ၊ စုိးရိမ္ၿခင္း။
(ကုလမစ ၦရိယ )
၃ - အၿခားသူမ်ား ပညာ၊ ဥစၥာ ၊ ကုသိုလ္ တုိ႕ မရေစလုိၿခင္း။
( လာဘမစ ၦရိယ )
၄ - အၿခားသူတုိ႕၏ ရုပ္ရည္အဆင္းတင့္တယ္ၿခင္း ႏွင့္ ဂုဏ္အရည္အခ်င္းတုိ႕ကုိ မေၿပာႏုိင္၊
မခ်ီးမြမ္းႏုိင္ၿခင္း။
( ၀ဏၰမစ ၦရိယ)
၅ - ေကာင္းၿမတ္ေသာ သူေတာ္ေကာင္းတရားတုိ႕ကုိ တတ္သိ၊ နားလည္ ရရွိသြားမည္ကုိ
မသိေစလုိၿခင္း၊ မတတ္ေစလုိၿခင္း။
( ဓမၼမစ ၦရိယ )
- ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေကာင္းတုိ႕သည္ အထက္ပါ မစ ၦရိယငါးမ်ဳိးကုိ မိမိတုိ႕သ႑န္၌ ကိန္းေအာင္း
မူမရွိေအာင္ ႀကဳိးစားအားထုတ္၍ လက္ရွိအေၿခအေနထက္ စိတ္ဓာတ္အရည္ေသြးတုိးတက္
မြန္ၿမတ္ကာ အဆင့္အတန္းၿမင့္ေသာ စိတ္ဓာတ္ပုိင္ရွင္မ်ားၿဖစ္ေအာင္ ႀကဳိးစားႏုိင္ရမည္။
ထုိသုိ႕စိတ္ဓာတ္ပုိင္းမြန္ၿမတ္မူရွိမွသာ ယခုဘ၀တြင္ပင္ နိဗၺာန္ခ်မ္းသာကုိ ရရွိႏုိင္မည့္
အခြင့္အေရးကုိ ရယူႏုိင္မည္။ အကယ္၍ နိဗၺာန္မရေသးပဲ ဘ၀ဆက္ရမည့္ဆုိလွ်င္လည္း
သံသရာေတြ အထက္တန္းစား စိတ္ဓာတ္ပုိင္ရွင္မ်ားၿဖစ္ကာ လူၿဖစ္လွ်င္ လူတကာတုိ႕၏
ေလးစားရုိေသရေသာ ၿမင့္ၿမတ္ေသာလူသား၊ နတ္ၿဖစ္လွ်င္ နတ္တကာတုိ႕၏ အထြက္တင္
နတ္ေကာင္းနတ္ၿမတ္ ၿဖစ္ရမည္မွာ မလြဲေပ။
ဆႏၵကို သိကၡာၿဖင့္ ထိန္းပါသူငယ္ခ်င္း
![]()
![]()
ျဖစ္ခ်င္တာက ဆႏၵ၊ ျဖစ္ေနတာက ဘ၀ဟု ထင္ျမင္မိသည္။
ဤေလာကႀကီးသည္ ျဖစ္ခ်င္တုိင္းျဖစ္၍ မရေသာ ေလာကႀကီးျဖစ္သည္။
မျဖစ္ခ်င္၍လည္း ျဖစ္ရသည္။ အနတၱသေဘာ ျဖစ္သည္။ အနတၱဆုိသည္မွာ
အစုိးမရဟု အဓိပၸါယ္ရသည္။ မိမိ၏ ခႏၶာကုိယ္တြင္ ေနမေကာင္း မျဖစ္ခ်င္၊
႐ုပ္မဆုိးခ်င္၊ အနာေရာဂါမျဖစ္ခ်င္ ဟု ေျပာေနေသာ္လည္း ျဖစ္ရသည္။
႐ုပ္ရည္ေခ်ာေမာလွပခ်င္သည္။ အသားအရည္ ျဖဴေဖြးခ်င္ေသာ္လည္း အသားမဲ၊
အသားညိဳ မ်က္လံုးျပဴး စသည္တုိ႔ ျဖစ္ရသည္။ မိမိ၏ ခႏၶာကုိယ္ပင္လွ်င္
ျဖစ္ခ်င္တုိင္း မျဖစ္ရ၊ မျဖစ္ခ်င္တုိင္း ျဖစ္ရ ျဖစ္ေနလွ်င္ က်န္ေသာအရာမ်ားကုိ
ျဖစ္ခ်င္၊ လုိခ်င္စိတ္ျပင္းျပေနလွ်င္ ပုိ၍ ေ၀းမည္ျဖစ္သည္။
လူတုိင္းသည္ လုိခ်င္တပ္မက္မႈမ်ားျဖင့္ ေမြးဖြားလာသည္ဟု ထင္သည္။
ကေလးဘ၀ထဲက မ်က္လံုးႏွစ္လံုး ပြင့္လာသည္ႏွင့္ မိခင္၏ ႏုိ႔ရည္ကုိ
ေတာင့္တသည္။ မရလွ်င္ အေျပာတတ္ဆံုး ဘာသာစကားျဖစ္ေသာ အူ၀ဲဲ အူ၀ဲ
ဟု ငုိျမည္းေတာ့သည္။ သြားမေပါက္ေသးေသာ ကေလးဘ၀ကတည္းက
ေတာင့္တမႈမ်ားျဖင့္ ႀကီးျပင္းလာရာ သြားက်ဳိးၿပီး ခါးကုန္း သက္ႀကီးရြယ္အ
ုိ
ျဖစ္သည့္အထိ ေတာင့္တမႈမ်ားမွာ အဆံုးသတ္မသြားၾကပါ။
လုိခ်င္တပ္မက္မႈသည္ ေၾကာက္စရာေကာင္းလွသည္။ အ၀ိဇၨာေၾကာင့္
လူသားမ်ားအားလံုးသည္ အေမွာင္ေလာကထဲတြင္ ေမွ်ာၿပီး မ်က္ကန္းမ်ားလုိပင္
ေျမာင္းမ်ား၊ ခ်ိဳင့္ခြက္မ်ား၊ ဆူးမ်ားကုိ နင္းျဖတ္ေက်ာ္ကာ ဘ၀ ၀ဂၤဘာထဲတြင္ တ
၀ဲ၀ဲလည္ေနၾကရသည္ဟု ထင္ပါသည္။ သတၱ၀ါအားလံုးသည္ အ၀ိဇၨာဆုိေသာ
မသိျခင္းႏွင့္ တဏွာဆုိေသာ လုိခ်င္တပ္မက္မႈတုိ႔ ပူးေပါင္းမိၿပီး အမွားမ်ားစြာကုိ
က်ဴးလြန္ေနၾကသည္။ ျဖစ္ေပၚလာေသာ မိမိ၏ ဆႏၵကုိ ထိန္းသိမ္းရန္ကာ
ခက္ခဲလွပါသည္။
မေကာင္းမႈတြင္ ေပ်ာ္ေမြ႕စိတ္ကုိ ထိန္းသိမ္းရန္ ခက္ခဲလွသည္။
မေကာင္းမႈ လုပ္ခ်င္ၿပီးဆုိလွ်င္ သိကၡာမဲ့ ျပဳလုပ္တတ္ၾကသည္။
ေစာင့္ထိန္းရမည့္ က်င့္၀တ္၊ သိကၡာမ်ားကုိ ခ်ဳိးေဖာက္ရန္ ၀န္မေလးၾကေတာ့ပါ။
ယဥ္ေက်းမႈ၊ ဘာသာေရး က်င့္၀တ္မ်ားကုိ မသိက်ဳိးကၽြံ႕ျပဳၾကသည္။
သိကၡာမဲ့လုပ္ရပ္မ်ားကုိ လုပ္ပါမ်ားလာေသာအခါ အမွားလုပ္ရပ္သည္
အမွန္ျဖစ္လာေတာ့သည္။ ငါလုပ္ေနက် ဘာမွမျဖစ္ဘူး ဆုိၿပီး
ဆက္လုပ္ၾကသည္။ သူမ်ားကုိလည္း တုိက္တြန္းၾကသည္။
ယခုဆုိလွ်င္ အသိတရားမရွိတဲ့ လူတုိင္းသည္ ပုိ၍ပင္ သိကၡာကင္းမဲ့ေသာ လုပ္ရပ္မ်ားကုိ
ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေမြ႕ေမြ႕ က်ဴးလြန္ေနၾကသည္။
လူရဲ ့စိတ္ကေတာ့ မေကာင္းမွဳ ့မွာေပ်ာ္ေမြ ့တတ္ပါသည္။
ငါ့ကလူပဲ..သူေတာ္ေကာင္းမွမဟုတ္
တာဆိုၿပီ စိတ္ကိုအလိုမလိုက္ရပါဘူး ။
တစ္ရက္ကိုမေကာင္းတာ(၂)မ်ိဳးလုပ္
ခဲ ့ေလ့ရွိရင္. စိတ္ေရွာ့ၿပီး တစ္ရက္ကို(၁)မ်ိဳးေလာက္ပဲလုပ္ေ
စခ်င္းပါတယ္။
ဘုရားေဟာေသာ...
အေျခခံတရားမ်ားကုိ ေမ့ေလ်ာ့ေနၾကသည္။ မသိေသးသည့္ လူမ်ားလည္း
မ်ားစြာရွိသည္။ မိမိ၏ စိတ္ကုိ ထိန္းသိမ္းႏုိင္ပါက ေလာကစည္းစိမ္ကုိ
မဆုိထားႏွင့္ ေလာကုတၱရာ နိဗၺာန္ကုိပင္ ရႏုိင္သည္ဟု
ဘုရားေဟာၾကားခဲ့ပါသည္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြႏု္ပ္တုိ႔သည္ မေကာင္းမႈလုပ္ခ်င္ေသာ
ဆႏၵမ်ားကုိ သိကၡာျဖင့္ ထိန္းသိမ္းၾကရန္ လုိအပ္ပါေၾကာင္း...။
၀ဋ္သုံးပါးလည္ပုံ
နိႆရဏေ႒ာဆုိတာ ၀ဋ္ သုံးပါး ကၽြတ္လြတ္တဲ့ အနက္သေဘာ။ ဒီ ၀ဋ္သုံးပါးမွ ကၽြတ္လြတ္ရာဌာနကုိ နိေရာဓသစၥာ(နိဗၺာန္)လုိ႔ ေခၚတယ္။ ၀ဋ္လည္တာသိမွ ၀ဋ္ကၽြတ္ခ်င္မွာ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ၀ဋ္လည္ေနတာကုိ ေရွးဦးစြာေဟာေျပာရမယ္။
အ၀ိဇၨာနဲ႔ တဏွာကုိ ကိေလသ၀ဋ္လုိ႔ ေခၚတယ္။ ကုသုိလ္ကံနဲ႔ အကုသုိလ္ကံကုိ ကမၼ၀ဋ္လုိ႔ေခၚတယ္။ ၀ိပါက၀ဋ္ဆုိတာကေတာ့ ႐ုပ္နာမ္ခႏၶာလုိ႔ မွတ္ထားေပါ့။ ကိေလသ၀ဋ္ေၾကာင့္ ကမၼ၀ဋ္ျဖစ္တယ္။ ကမၼ၀ဋ္ေၾကာင့္ ၀ိပါက၀ဋ္ျဖစ္တယ္။ ပါဠိလုိ ၀ဋၬ၊ ျမန္မာလုိ ၀ဋ္ဆုိတာ လုံးေနတာ၊ လည္ေနတာ၊ ၀ုိင္းေနတာကုိ ေခၚတယ္။ (၁) ကိေလသ၀ဋ္က (၂) ကမၼ၀ဋ္ျဖစ္။ (၂) ကမၼ၀ဋ္က (၃) ၀ိပါက၀ဋ္ျဖစ္တယ္။ အခု ခင္ဗ်ားတုိ႔က ၀ိပါက၀ဋ္ထဲမွာ ေရာက္ေနတယ္။ တစ္ဖန္ ၀ိပါက၀ဋ္ထဲကေနၿပီး ကိေလသ၀ဋ္ျပန္သြားဦးမယ္ဆုိရင္ ကမၼ၀ဋ္လာေတာ့မွာဘဲ။ ကမၼ၀ဋ္ျဖစ္ရင္ ေနာက္ဘ၀ဆုိတဲ့ ၀ိပါက၀ဋ္ထဲ ေရာက္ဦးမွာပဲ။ ဒီေတာ့ ေၾသာ္ ...... ၀ဋ္ဆုိတာ ဒီလုိလည္တာကုိ ဆုိတာပဲ။ ေျခမပါ လက္မပါတာကုိ ဆုိတာမဟုတ္ဘူး။ အခု ငါတုိ႔ ၀ိပါက၀ဋ္ထဲ ေရာက္ေနပါလားလုိ႔ သိထားရမယ္။ အခု ခင္ဗ်ားတုိ႔ လူျဖစ္ေနတာဟာ ကံေကာင္းလုိ႔ လူျဖစ္ေနတာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါ ၀ဋ္သင့္ေနတာ။ ခင္ဗ်ားတုိ႔က လူဟာ ၀ဋ္ေကာင္ဆုိတာကုိ မရိပ္မိေသးဘူး။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ အခုေနတဲ့ ႐ုပ္နာမ္ခႏၶာဟာ သစၥာနဲ႔ ဖဲြ႕ၾကည့္ေတာ့ ဒုကၡသစၥာပဲ။ ဒါျဖင့္ ဒုကၡ၀ဋ္ မကၽြတ္ေသးဘူးေပါ့။ ေနာက္က ကိေလသ၀ဋ္ ကမၼ၀ဋ္တုိ႔က ျပဳျပင္စီမံလုိက္တဲ့ ဒီ႐ုပ္နာမ္ခႏၶာႀကီးထဲမွာ အုိ-နာ-ေသေတြပါေနတယ္။ ပါေနေတာ့ ဒုကၡသစၥာလည္း ဟုတ္တယ္။ အသုဘေကာင္ႀကီးလည္းဟုတ္တယ္။ ဒီေတာ့ ဒီ “အုိ-နာ-ေသ ႐ုပ္နာမ္ခႏၶာႀကီး၊ အသုဘခႏၶာႀကီးကုိ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ဘယ္သြားသြား ထမ္းသြားေနရေတာ့ ဒါ၀ဋ္ႀကီးလုိက္ေနတာ။ ဒီ ႐ုပ္နာမ္ခႏၶာ၀န္ႀကီးကုိ ထမ္းထမ္းသြားေနရေတာ့ ခင္ဗ်ားတုိ႔ဟာ ၀န္ထမ္းသမားသက္သက္ပဲ။ ဒီ၀န္ႀကီးကုိ မခ်ႏုိင္ေသးဘူး။ ဒီခႏၶာႀကီးကုိ အခုလဲ ထမ္းေကာင္းတုန္းပဲ။ ေနာင္လဲ ေတာင္ေ၀ွးေထာက္ၿပီး ထမ္းရဦးမွာပဲ။ ေနာက္ ....ေလးဘက္ေထာက္သြားၿပီးေတာ့လဲ ထမ္းရဦးမွာပဲ။ ဒီလုိ အုိတတ္ နာတတ္ ေသတတ္တဲ့ ခႏၶာႀကီးကုိ သြားေလရာထမ္းသြားေနရာတာဟာ အရိယာမ်က္လုံး၊ သမၼာဒိ႒ိမ်က္လုံးနဲ႔ၾကည့္ရင္ ၀ဋ္ေကာင္ႀကီးအစစ္ပဲဆုိတာ ျမင္ရတာပဲ။”
ခင္ဗ်ားတုိ႔က “ေခြးနာ လည္ပတ္ႀကီး” ျမင္မွ “၀ဋ္ေခြးႀကီး”လုိ႔ထင္တယ္။ ေျခမပါ၊ လက္မပါ၊ မ်က္စိတစ္ဖက္မပါ ႏူနာက်ဳိးကန္းေတြျမင္မွ ၀ဋ္ေကာင္လုိ႔ထင္ေနတယ္။ မဟုတ္ဘူး။ ခင္ဗ်ားတုိ႔လည္း ၀ဋ္ေကာင္ပဲ။ ၀ဋ္ေကာင္မွ ၀ဋ္ေကာင္အစစ္။ အခု ခင္ဗ်ားတုိ႔ ၀ိပါက၀ဋ္ထဲေရာက္ေနေတာ့ ခင္ဗ်ားတုိ႔ခႏၶာႀကီးဟာ ၉၆-ပါး ေရာဂါေ၀ဒနာေတြ လာျပန္ရင္လဲ ဒီခႏၶာႀကီးက အကုန္လက္ခံရတယ္။ ဒီ ခႏၶာႀကီးထဲမွာ ဘယ္ေတာ့မွ အနာေရာဂါမကင္းဘူး။ ထမင္းဆာတဲ့ေရာဂါ၊ ေရဆာတဲ့ေရာဂါ၊ က်င္ႀကီး က်င္ငယ္စြန္႔ရတဲ့ေရာဂါ၊ အေအးဒဏ္အပူဒဏ္ခံရတဲ့ေရာဂါ စသည္ျဖင့္ အနာေရာဂါေတြဟာ ခႏၶာကုိယ္ထဲမွာ တစ္ပုံႀကီးရွိတယ္။
ဒီခႏၶာ၀ဋ္ႀကီးရထားေတာ့ ဘယ္ေနရာမွ စိတ္တုိင္းက် ကုိယ္တုိင္းက် ေနလုိ႔ရသတုံး၊ မရဘူး။ ေညာင္းညာကုိက္ခဲစတဲ့ေရာဂါေတြနဲ႔
ေတြ႕ရ၊ ေဘးဥပါဒ္အႏၲရာယ္အမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ေ
တြ႕ရ။ ဒီခႏၶာႀကီး ေကၽြးေမြးဖုိ႔အတြက္ ဆင္းရဲဒုကၡေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ႀကံဳရေတာ့၊ ဒီခႏၶာႀကီးရထားတာဟာ တကယ့္ကုိ၀ဋ္သင့္ေနတာပဲ။ ဘယ္ေတာ့မွ စိတ္ခ်မ္းသာ၊ ကုိယ္ခ်မ္းသာနဲ႔ ေနရတယ္မရွိဘူး။ ဒါေၾကာင့္
ဒီခႏၶာႀကီး ရထားတဲ့ပုဂၢဳိလ္ဟူသေ႐ြ႕ ၀ဋ္ေကာင္ႀကီးပဲလုိ႔ ဆုံးျဖတ္။
ခင္ဗ်ားတုိ႔ အခု ၀ဋ္ထဲေရာက္ေနတယ္။ ၀ိပါက၀ဋ္ထဲေရာက္ေနတယ္။ ဒီ ၀ဋ္က ဘယ္ေတာ့မွ ကၽြတ္မွာတုံးဆုိေတာ့ေဟာဒီ အ၀ိဇၨာ တဏွာဆုိတဲ့ ကိေလသ၀ဋ္ကုိ ျဖတ္ႏုိင္တဲ့ မဂ္ဉာဏ္ဖုိလ္ဉာဏ္ မရေသးသေ႐ြ႕ ဒီ၀ဋ္က ဘယ္ေတာ့မွ မကၽြတ္ဘူး။ ကိေလသ၀ဋ္ မခ်ဳပ္ေသးသေ႐ြ႕ ကမၼ၀ဋ္ဆက္ျဖစ္ေနမွာပဲ။ ကမၼ၀ဋ္မျပတ္သေ႐ြ႕ ၀ိပါက၀ဋ္ကေတာ့ဆက္ျဖစ္ေနမွာပဲ။ ဒီေတာ့ ခင္ဗ်ားတုိ႔မွာ ကံကစီမံသလုိခံရေတာ့ ေရာဂါမ်ဳိးစုံေပါက္လာၿပီး “ကံနာ၀ဋ္နာ” သင့္ေနတာပဲ။
ကိေလသာစီမံသလုိလဲ ခံေနရတယ္။ အင္း ...... အ၀ိဇၨာ တဏွာဆုိတဲ့ ကိေလသာကခုိင္းလုိက္ စီမံလုိက္ျပန္ရင္လဲ၊ ဒီ႐ုပ္နာမ္ခႏၶာႀကီးဟာ မသြားမလာပဲ ေနလုိ႔မရဘူး။ မျငင္းဆန္ရဲဘူး။ ကိေလသာ ေစခုိင္းရာလုပ္ရတယ္။ လုပ္ရေတာ့ သူဟာ“ကၽြန္၀ဋ္ေကာင္”ပဲ။ ဒီ ၀ဋ္သုံးပါး တစ္ပါးပါးက စီမံလုိက္ေတာ့ ခံရတာပဲ။ ဒါျဖင့္ ကၽြန္၀ဋ္ေကာင္ေပါ့။ ၀ဋ္ကၽြတ္ေၾကာင္းတရားက
မရေသးေတာ့ ၀ဋ္မကၽြတ္ေသးဘူးေပါ့။ အခု ကုိယ့္အျဖစ္ကုိယ္ သိၿပီလား။
ဒီေတာ့ ကိေလသ၀ဋ္မခ်ဳပ္သေ႐ြ႕၊ ကမၼ၀ဋ္မခ်ဳပ္သေ႐ြ႕ ၀ိပါက၀ဋ္(အက်ဳိးေပး၀ဋ္)ေတာ့ ခံရမွာပဲ။ ဒါျဖင့္
ကိေလသ၀ဋ္ျဖတ္မွပဲ။ ဒါျဖတ္မွ ကမၼ၀ဋ္ျပတ္မယ္။ ကမၼ၀ဋ္ျပတ္မွ ဒီ ၀ိပါက၀ဋ္က ကၽြတ္မွာ။ အခု
၀ိပါက၀ဋ္ထဲေရာက္ေနတုန္းမွာ ဒီ ကိေလသ၀ဋ္ျပန္ေပါက္ရင္ ေနာက္ ဒီ ၀ိပါက၀ဋ္ႀကီးမ်ဳိး ျပန္ရဦးမွာပဲ။ အခုခင္ဗ်ားတုိ႔မွာအ၀ိဇၨာတဏွာဆုိ
တဲ့ ကိေလသ၀ဋ္ေတြ ေပါက္ပြားျပန္ေနတယ္။ ဒီေတာ့ ဒီအ၀ိဇၨာတဏွာ ခုိင္းသမွ် လုပ္ေနၾကရတယ္။အ၀ိဇၨာတဏွာကလဲ ခင္ဗ်ားတုိ႔ကုိ မဟုတ္မတရားေဟာၿပီး ကံေတြတြန္းလုပ္ခုိင္းတာပဲ။အ၀ိဇၨ
ာက မင္းဟာ လူထဲမွာ စီးပြားဥစၥာရတနာအားျဖင့္ အမ်ဳိးအားျဖင့္ ႐ုပ္ရည္အားျဖင့္ ညံ့ေသးတယ္လုိ႔ေဟာလုိက္ေတာ့၊ တဏွာက ဒီထက္ေကာင္းတာ ရခ်င္တယ္ဆုိတာ လာတယ္။ မင္းဟာ သူမ်ားကုိၾကည့္။ သူမ်ားေတြ တုိက္နဲ႔ကားနဲ႔ ေနရတယ္။ မင္းျဖစ္ေတြက ညံ့ေသးတယ္လုိ႔ မိစၧာဉာဏ္ အ၀ိဇၨာက ေဟာလုိက္တယ္။ ေဟာေတာ့ သူတုိ႔လုိ ႀကီးပြားခ်င္တဲ့
တဏွာက ကပ္ပါလာတယ္။ ဒီ အ၀ိဇၨာတဏွာက ကိေလသ၀ဋ္ေပါက္ပြားေတာ့ ကာယကံ ၀စီကံ မေနာကံနဲ႔ ႀကိဳးစားလုိက္ရင္ ဒါကမၼ၀ဋ္ လာၿပီေပါ့။ ကမၼ၀ဋ္ျဖစ္ေတာ့ ဒီမွာ စုတိမေနေသလြန္ရင္ ၀ိပါက၀ဋ္ဆုိတဲ့ ႐ုပ္နာမ္ခႏၶာႀကီး ေပၚမယ္။ အခုတစ္ပါတ္ရၿပီမဟုတ္လား။
အခု ခင္ဗ်ားတုိ႔ ၀ိပါက၀ဋ္ထဲမွာ ေရာက္ေနၾကတယ္။ ဒီ ၀ိပါက၀ဋ္ထဲကေနၿပီး တခါလူခ်င္းတူတူ သူခ်င္းမွ်မွ်ျဖစ္ခ်င္တာ။ နတ္ခ်င္းတူတူ နတ္ခ်င္းမွ်မွ် ျဖစ္ခ်င္တာဆုိေတာ့ ခုနက ကံေတြလုပ္တယ္။ ဒီ ခႏၶာထဲ ေပါက္ပြားလာတဲအ၀ိဇၨာတဏွာက တရားေဟာတာနဲ႔ဒီကုသိုလ္အကုသုိလ္
ကံေတြလုပ္ျဖစ္ၾကတယ္။ ကမၼ၀ဋ္လုပ္ျပန္ေတာ့ ဒီ၀ိပါက၀ဋ္ေရာက္ျပန္တာပဲ။ ဒါျဖင့္ ၀ိပါက၀ဋ္ထဲမွ ကိေလသ၀ဋ္ေပါက္ပြားတယ္။ ကိေလသ၀ဋ္ေပါက္ပြားလုိ႔ ကမၼ၀ဋ္လုပ္ျဖစ္တယ္။ ကမၼ၀ဋ္လုပ္ျဖစ္ေတာ့ ေနာင္ဘ၀ဆုိတဲ့ ၀ိပါက၀ဋ္ လာရမွာပဲ။ ေနာင္ဘ၀ ၀ိပါက၀ဋ္လာရင္ ဒီအထဲကကိေလသ၀ဋ္ေပါက္ပြားဦးမွာပဲ
။ ဒီေတာ့ ခင္ဗ်ားတုိ႔မွာ ထြက္ေပါက္ကုိမရွိဘူး။ အ၀ုိင္းေျပးပဲ ေျပးေနရတယ္။ တသံသရာလုံး ဒီအ၀ုိင္းေျပး ေျပးေနတယ္။ အ၀ုိင္းေျပး ေျပးေနေတာ့ နားခြင့္ပါေသးလားဆုိေတာ့ မပါဘူး။ တေျပးထဲ ေျပးေနတာပဲ။
က႐ြတ္ကင္းေလွ်ာက္သလုိ၊ တစ္ပတ္ၿပီးတစ္ပတ္၊ အပတ္ေပါင္း မေရမတြက္ႏုိင္ေအာင္ ေျပးေနရတယ္။ ဘယ္ေတာ့ဆုံးမွာတုံး။ မဆုံးဘူး။ ဒါ တသံသရာလုံး ေနခဲ့ရတာ။ ဘုရားေတာင္ အစ ရွာမေတြ႕ဘူး။ ဒီလုိ ၀ုိင္းေန-လည္ေန (ပတ္ေျပးေန)တာ လူတစ္ေယာက္၏အစရွာမေတြ႕ႏုိင္ဘူး။ ၀ုိင္းေနတာေတာ့ ၾကက္ဥလုိပဲ အစရွာမေတြ႕ဘူး။ ဒီ အ၀ုိင္းဇာတ္ အခုသတ္ရင္သတ္၊ မသတ္ရင္ ေနာက္ ဒီအ၀ုိင္း ဇာတ္သိမ္းဖုိ႔ မျမင္ေတာ့ဘူး။
ကဲ ... ၀ဋ္သုံးပါးကုိ ကုိယ္တုိင္လည္တတ္ၿပီးလား။ ကိုယ္တုိင္လည္တတ္လုိ႔ပဲ မူးေနေလာက္ၿပီမဟုတ္လား။ ဒီေတာ့ဒီဘ၀မွာ အလည္ရပ္ဖုိ႔ အလုပ္ လုပ္သင့္ၿပီေပါ့။ အခုေတာ့ လည္တဲ့အလုပ္ေတြပဲ ႀကိဳးစားေနၾကတယ္။ အခုပဲ၀ိပါက၀ဋ္မကၽြတ္ခင္က ကိေလသ၀ဋ္ကပ္ေနၿပီ။ ကုိယ့္အျဖစ္ကုိယ္မသိေသးေတာ့ လူဆုိတာ ဒီလုိလုပ္စားရတယ္။ မလုပ္ရင္ ဘယ္လူျဖစ္ပါ့မလဲ။ လူေအာက္က်မွာေပါ့ဆုိၿပီး၊ ခင္ဗ်ားတုိ႔ “အ၀ိဇၨာ”က တရားေဟာ။ “တဏွာ”က နာသမား။ ဟုတ္ထင္ပါရဲ႕ဆုိၿပီး ကံေတြေလွ်ာက္လုပ္ေနၾကတာပဲ။ ကံလုပ္ေတာ့ အက်ဳိးေပဦးမွာပဲဆုိၿပီး လူ႔နာမ္႐ုပ္ကေနၿပီး တိရစၧာန္ နာမ္႐ုပ္လုပ္လုိက္တယ္။ တိရစၧာန္နာမ္႐ုပ္ျဖစ္ေတာ့ တိရစၧာန္အ၀ိဇၨာနဲ႔ တိရစၧာန္တဏွာက လာျပန္တာပဲ။ ကိေလသ၀ဋ္ေပါက္ပြားေနျပန္တာပဲ။ ဒီေတာ့ ခင္ဗ်ားတုိ႔ဟာ အ၀ုိင္းေျပးရၿပီေပါ့။ အ၀ုိင္းေျပးရေပမယ့္ ခင္ဗ်ားတုိ႔ မမူးႏုိင္ မမုိက္ႏုိင္ေသးဘူး။ ၀ိပါက၀ဋ္ထဲမွာ ကိေလသ၀ဋ္ ကမၼ၀ဋ္ေတြ တည္ေထာင္ျပန္တယ္။ လည္လက္စမသတ္ခ်င္လုိ႔ လည္စရွိလည္ခ်င္လုိ႔ေပါ့။ ဦးေခါင္းေျပာင္းခ်င္တဲ့ သေဘာေပါ့။ ဒီ၀ိပါက၀ဋ္လည္းကၽြတ္ပါေရာ တခါတည္း တိရစၧာန္ေခါင္းေျပာင္းၿပီးသြား
ရမွာပဲ။ ဒီ၀ဋ္လည္းကၽြတ္ေရာ ေခါင္းေျပာင္းထြက္သြားတယ္။
ဇာတ္ေတာ္ထဲမွာပါတဲ့ ဥပရိမိဖုရားႀကီးဟာ ေသေတာ့ ေနာက္ေခ်းပုိး သြားျဖစ္တယ္။ ေနာက္ေခ်းပုိး ဘ၀ကေနၿပီး ကုိယ့္ဟာကုိယ္ စဥ္းစားစမ္း၊ တခါထဲ ေက်ာက္ခဲေရထဲခ်လုိက္သလုိ ျမွဳပ္သြားတာပဲ။ ၿပီးေတာ့ ေရွးတုံးကအေမတစ္ေယာက္ဟာသားကေလး
ခင္ၿပီး ေသသြားတာနဲ႔ ေတာထဲမွာ ေခြးႀကီးသြားျဖစ္တယ္။ လူ႔ေခါင္းက ေခြးေခါင္းေျပာင္းသြားတယ္။
သားကေလးခင္တဲ့ ကိေလသ၀ဋ္ေၾကာင့္ စုိးရိမ္ေၾကာင့္ၾကတဲ့ ကမၼ၀ဋ္လုပ္လုိက္ေတာ့ ကမၼ၀ဋ္ရဲ႕တန္ခုိးသတၱိေၾကာင့္စုေ
တစိတ္က်ၿပီး ေခြးႀကီးသြားျဖစ္ရတယ္။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ေကာ ဒီလုိျဖစ္ခ်င္သလား။ မျဖစ္ခ်င္ဘူးတဲ့။ အေျပာကေတာ့မျဖစ္ခ်င္ေပမယ့္ အလုပ္ကေတာ့ျဖစ္ခ်င္တဲ့အလုပ္ လုပ္ေနတယ္။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ေခါင္းေျပာင္းခ်င္ၾကသလား။
အခုေခါင္းနဲ႔ပဲေတာ္ၿပီးလား။ မေျပာင္းခ်င္ဘူးတဲ့။ ဒါေပမယ့္ ဘုန္းႀကီးေျပာတဲ့အလုပ္ကုိ မလုပ္ရင္ေတာ့
မေျပာင္းခ်င္လဲေျပာင္းရမွာပဲ။
ဘုရားလက္ထက္က ဦးတိႆႀကီးဟာ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းမွာ သူ႕သကၤန္းကုိစဲြတဲ့ ကိေလသ၀ဋ္ေၾကာင့္
သူ႕သကၤန္းမွာ သန္းႀကီးသြားျဖစ္တယ္။ ရဟန္းေခါင္းက သန္းေခါင္းသြားျဖစ္တယ္။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ေခါင္းေပၚကသန္းေတြဟာဘယ္ကလာတယ္
ထင္သတုံး။ ခင္ဗ်ားအေပၚသံေယာဇဥ္ျဖစ္ၾကတဲ့ ဖုိးေအဖြားေအ အေမအေဖေတြက လာတာဗ်။ဓာတ္သဘာ၀ခ်ည္း ထင္မေနနဲ႔ဦး။ ခင္ဗ်ားတုိ႔က မသိေတာ့ သန္းဥေတြကုိ တုပ္ရတာနဲ႔ သန္းရွာလြင့္ပစ္ရတာနဲ႔၊ အဖုိးအဖြား အေမအေဖကုိ ဖ်က္ဆီးၾကတယ္။ ခင္ဗ်ားတုိ႔လည္း ဒီအတုိင္းပဲ။ အ၀ိဇၨာနဲ႔တဏွာ ခ်ဳပ္ေအာင္မလုပ္ႏုိင္ရင္ ဒီလုိခင္တြယ္တဲ့
သားသမီးေခါင္းေပၚသြားၿပီး ေပ်ာ္ရဦးမွာပဲ။ ဒီေတာ့ ၀ဋ္ကၽြတ္ေအာင္လုပ္ရင္လုပ္။ မလုပ္ရင္ ေခါင္းေျပာင္းရမွာေတာ့ ေသခ်ာၿပီ။ၿပံဳးၿပီးေတာ့မေနနဲ႔ေ
တာ့။ ၿပဳံးခ်ိန္လည္းမရွိေတာ့ဘူး။ နက္ျဖန္ကံကုန္ရင္ နက္ျဖန္ေခါင္းေျပာင္းရမယ္။ သုတၱနိပါတ္ထဲမွာလူတစ္ေယာက္ဟာ သူ႔မိန္းမကုိ စဲြလမ္းေသသြားတာနဲ႔ သူ႔မိန္းမအိမ္မွာ ေခြးသြားျဖစ္တယ္။ သူ႔မိန္းမကုိ ခင္လုိ႔ ေခြးသြားျဖစ္္တာ။
ေခြးကသံေယာဇဥ္ရွိလုိ႔ သူသြားတုိင္း ေနာက္ကလုိက္ေနေတာ့ သူ႔မွာ ေခြးမုဆုိးမလုိ႔ အေခၚခံရတဲ့အတြက္ သူက ေခြးကုိတိတ္တဆိတ္သတ္ပစ္လုိက္တယ္
။ အဲဒီေတာ့ သိပ္ၿပီးႂကြားမေနနဲ႔။ ၀ဋ္ကၽြတ္မွ ႂကြားပါ။ အခုႂကြားေနတာကေတာ့ ခဏေလးပဲ။ ေခါင္းမေျပာင္းခင္ပါ။ ေတာ္ေတာ္ၾကာ ဂ်ဳိႀကီးကားယားနဲ႔ လာခ်င္လာမွာ။ အစြယ္ေငါေငါနဲ႔ လာခ်င္လာမွာ။ ၀ဋ္မကၽြတ္သေ႐ြ႕ စိတ္ခ်လက္ခ်ေနတဲ့ပုဂၢိဳလ္ ဟာ ေလာဘနဲ႔႐ူး၊ ေဒါသနဲ႔႐ူး၊ ေမာဟနဲ႔႐ူးတဲ့ လူပဲျဖစ္တယ္။ ဒီအ႐ူးသုံးပါး တစ္ပါးပါးျဖစ္လုိ႔သာခင္ဗ်ားတုိ႔ ၀ဋ္မကၽြတ္ခ်င္တာပဲ။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ဟာ ေလာကအေနနဲ႔ လူႀကီးလူေကာင္းေတြပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ သစၥာအေနနဲ႔ေျပာရရင္အ၀ိဇၨာတဏွာခ်
ဳပ္ေအာင္ မလုပ္သေ႐ြ႕ ဥမၼတၱကအ႐ူးပဲျဖစ္တယ္။ ျဖစ္ရင္ စိတ္မခ် ရဘူး။ ေခါင္းေျပာင္းတာသူ႔အလုပ္ပဲ။ ေခါင္းေျပာင္းၿပီးေခြးႀကီးျဖစ္ေ
တာ့ ကုိယ့္သားသမီးအရင္းရဲ႕ အ႐ုိက္ခံရမွာပဲ။ သူ႔အေမေခြးျဖစ္မွန္းမသိလုိ႔ ႐ုိက္တာ။ေခြးျဖစ္ေအာင္လုပ္တဲ့လူ
ဟာ အ႐ုိက္ခံရ တာနည္းေသးတယ္။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ အျဖစ္ဆုိးလြန္းလုိ႔ ေျပာတာ။ ခင္ဗ်ားတုိ႔သားသမီးေတြအတြက္ ၾကပ္ၾကပ္သတိထား။ သူတုိ႔နဲ႔ပါတ္သက္ၿပီး ေခြးျဖစ္ရတဲ့ ၀တၳဳေပါင္း အေတာ္မ်ားတယ္။အ႐ူးမေျပာက္သေ႐ြ႕ အ၀ုိင္းေျပး႐ုံပဲ။ ေခါင္းေျပာင္း႐ုံးပဲ။ ဒီေတာ့ ခင္ဗ်ားတုိ႔ အ႐ူး ဗုံတီးေျမွာက္တဲ့အလုပ္ေတြ မလုပ္နဲ႔ေတာ့။
ကုိယ့္အ႐ူးေပ်ာက္ေအာင္လုပ္ၾက။ အ႐ူးေပ်ာက္ဖုိ႔ရာ အ၀ိဇၨာနဲ႔တဏွာဆုိတဲ့ “ကိေလသာ အ႐ူး”ကုိ မဂ္ဓားနဲ႔ ျဖတ္ၾကေပေတာ့။
မုိးကုတ္ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ၏ ၾသ၀ါဒတရားမ်ား
(သစၥာအနက္ ၁၆-ခ်က္တရားေတာ္မ်ားမွ၊)
သစၥာအနက္ ၁၆-ခ်က္
ဒုကၡသစၥာ၏အနက္ ၄-ခ်က္
ဒုကၡႆ=ဒုကၡသစၥာ၏
(၁) ပီဠနေ႒ာ = သတၱ၀ါကုိ ၫွာတာမဖက္ အၿမဲႏွိပ္စက္တတ္သည့္ သေဘာလည္းေကာင္း၊
(၂) သခၤတေ႒ာ = အဖန္ဖန္ျပဳျပင္ ထူေထာင္တတ္သည့္သေဘာ (၀ါ) တဏွာေယာက္်ားလက္သမား၏
ဆုိး၀ါးယုတ္မာျပဳျပင္ရာကုိ ရံခါမေသြ အၿမဲခံေနသည့္ သေဘာလည္းေကာင္း၊
(၃) သႏၲာပေ႒ာ = သတၱ၀ါကုိ အၿမဲတေစ ပူေလာင္ေစတတ္သည့္ သေဘာလည္းေကာင္း၊
(၄) ၀ိပရိနာမေ႒ာ = ခႏၶာငါးပါး၏ အၿမဲမျပတ္ေဖါက္ျပန္ပ်က္စီးတတ္
သည့္ သေဘာလည္းေကာင္း။
သမုဒယသစၥာ၏အနက္ ၄-ခ်က္
သမုဒယႆ= သမုဒယသစၥာ၏
(၁) အာယူဟနေ႒ာ = ဒုကၡ၀တၳဳ ဒုကၡမႈေတြကုိ စုေဆာင္းဆည္းပူးတတ္သည့္ သေဘာလည္းေကာင္း၊
(၂) နိဒါနေ႒ာ = ဒုကၡ၀တၳဳ ဒုကၡမႈေတြကုိ တရံမစဲ အၿမဲေပးအပ္ ေဆာင္ႏွင္းတတ္သည့္ သေဘာလည္းေကာင္း၊
(၃) သံေယာဂေ႒ာ = ဒုကၡ၀တၳဳ ဒုကၡမႈေတြႏွင့္ အၿမဲယွဥ္တဲြ ဖဲြ႕ေႏွာင္တတ္သည့္ သေဘာလည္းေကာင္း၊
(၄) ပလိေဗာဓေ႒ာ = ဒုကၡလက္မွ မလြတ္ရေအာင္ ေႏွာင့္ယွက္တားျမစ္တတ္သည့္ သေဘာလည္းေကာင္း။
နိေရာဓသစၥာ၏အနက္ ၄-ခ်က္
နိေရာဓႆ = နိေရာဓသစၥာ၏
(၁) နိႆရဏေ႒ာ = ဒုကၡ၀ဋ္မွ ၀ဋ္သုံးပါးမွ ကၽြတ္လြတ္သည့္ သေဘာလည္းေကာင္း၊
(၂) ၀ိေ၀ကေ႒ာ = ႐ုပ္နာမ္တုိ႔၏ ေႏွာက္ယွက္ျခင္း၊ ႐ႈပ္ယွက္ခတ္ျခင္းမွ ကင္း ဆိတ္ျခင္း သေဘာလည္းေကာင္း၊
(၃) အသခၤတေ႒ာ = အေၾကာင္းတရားတုိ႔က မျပဳျပင္ရပဲ ပကတိအားျဖင့္ ခုိင္ခန္႔တည္ၿမဲသည့္ သေဘာလည္းေကာင္း၊
(၄) အမတေ႒ာ = မအုိမနာမေသ အၿမဲတည္ေနသည့္ သေဘာလည္းေကာင္း၊
မဂၢသစၥာ၏အနက္ ၄-ခ်က္
မဂၢႆ= မဂၢသစၥာ၏
(၁) နိယ်ာနေ႒ာ = ၀ဋ္သုံးပါးမွ ထြက္ေျမာက္ေၾကာင္း(၀ါ) ထုတ္ေဆာင္တတ္သည့္ သေဘာလည္းေကာင္း၊
(၂) ေဟတြေ႒ာ = နိဗၺာန္သုိ႔မေကြ႕မေထာင့္ ေျဖာင့္ေျဖာင့္သြားတတ္သည့္ သေဘာလည္းေကာင္း၊
(၃) ဒႆနေ႒ာ = အနမတဂၢသံသရာက တခါမွမျမင္ဘူးသည့္ နိဗၺာန္ႀကီးကုိ ထင္လင္းစြာ ျမင္စြမ္းႏုိင္သည့္
သေဘာလည္းေကာင္း၊
(၄) အဓိပေတယ်ေ႒ာ = မိမိကုိယ္ကုိ မိမိအစုိးရသည့္အျဖစ္သုိ႔ ေရာက္ေၾကာင္း သေဘာလည္းေကာင္း။
မုိးကုတ္ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ၏ ၾသ၀ါဒတရားမ်ား
(သစၥာအနက္ ၁၆-ခ်က္တရားေတာ္မ်ားမွ၊)
"ေလာကီၿဂဳိလ္အေၾကာင္း သိေကာင္းစရာ
ေလာကီၿဂဳိလ္တို႕၏ (အမည္၊ အသက္၊ အမ်ဳိး၊ အရပ္မ်က္ႏွာ၊ မူလအရပ္၊ အေရာင္၊ အစိုးရေသာနတ္)
၁။ တနဂၤေႏြၿဂဳိလ္ (ဂဠဳန္၊ ၆ႏွစ္၊ ယိုးဒယား၊ အေရွ႕ေျမာက္ေထာင့္၊ အေရွ႕၊ အနီ၊ မီးနတ္)
၂။ တနလၤာၿဂဳိလ္ (က်ား၊ ၁၅ႏွစ္၊ ရွမ္း၊ အေရွ႕၊ အေနာက္ေျမာက္ေထာင့္၊ အျဖဴ၊ ေရနတ္)
၃။ အဂၤါၿဂဳိလ္ (ျခေသၤ့၊ ၈ႏွစ္၊ တလိုင္း၊ အေရွ႕ေတာင္ေထာင့္၊ ေတာင္၊ အနီ၊ ကတၳိေကယ်နတ္)
၄။ ဗုဒၢၶဟူးၿဂဳိလ္ (စြယ္စံုဆင္၊ ၁၇ႏွစ္၊ ကဒူး၊ ေတာင္၊ ေျမာက္၊ အစိမ္း၊ ဗိသႏိုးနတ္)
၅။ ၾကာသပေတးၿဂဳိလ္ (ၾကြက္၊ ၁၉ႏွစ္၊ ျမန္မာ၊ အေနာက္၊ အေရွ႕ေျမာက္ေထာင့္၊ အ၀ါ၊ သိၾကားနတ္)
၆။ ေသာၾကာၿဂဳိလ္ (ပူး၊ ၂၁ႏွစ္၊ သက္၊ ေျမာက္၊ အေရွ႕ေတာင္ေထာင့္၊ အေျပာက္အက်ား၊ သူဇာနတ္)
၇။ စေနၿဂဳိလ္ (နဂါး၊ ၁၀ႏွစ္၊ ကုလား၊ အေနာက္ေတာင္ေထာင့္၊ အေနာက္၊ အနက္၊ ျဗဟၼာနတ္)
၈။ ရာဟုၿဂဳိလ္ (ဟိုင္းဆင္၊ ၁၂ႏွစ္၊ တရုတ္၊ အေနာက္ေျမာက္ေထာင့္၊ အေနာက္ေတာင္ေထာင့္၊ အေၾကာင္၊ ေျမနတ္)
| Slip Knot admin@meepyatite.org | ................မွေပးပိုပါသည္ |
